آموختن فن ارتباطات در قرن بیست و یکم

توی این قرن با این که وسایل ارتباط جمعی و فردی بسیار نیرو یافته دلهای اغلب مردم آشفته است و از هم دورتریم. با این که هر فرد می تونه با استفاده از موبایل یا تلفن یا اینترنت با عزیزانی که خیلی دور هستند و آن طرف دنیا زندگی می کنند پیوند عاطفی خود را بارور کند، اما همه ما احساس تنهایی می کنیم. چرا؟ به خاطر این که به زندگی ماشینی روی آوردیم و دلمونو فراموش کردیم. عشق ها در پس پرده های تجملات به ظاهر آتشین هستند، اما در باطن خاکستری بیش نیستند. برای این که فقط خودمونو می بینیم و ایثار و فداکاری و ... شاه پریون قصه ها شده. قصه هایی که مادربزرگ و پدربزرگ یا حتی مادر و ... تعریف می کردن جاشونو دادن به بازی های خشن و کارتون های تام و جری که آخرش هیشکی نمی دونه حق با تام است یا جری. این ها تهاجم فرهنگی ای است که هیچ کس از آن ها یادی نمی کند. حتی هیچ کس این ها را تهاجم فرهنگی نمی داند. بله این تهاجم فرهنگیه چون بچه با اون رشد می کنه و فرق حق و باطل را نمی دونه... یاد نمی گیره. می گن وقتی گوسفندی را سر می برند، نگذارید بچه ببیند چون قسی القلب می شود... دریغ از این که آدمو زنده زنده می کشن و تو اخبار و هر جا هی نشون می دن و... دیگه چی بگم که...

هدف اصلی وبلاگ آموختن فن ارتباطات در قرن بیست و یکم و راهکارهای رسیدن به آرامش روح